POWRÓT

 

Poradnik QGIS


Spis treści rozdziału - tutaj kliknij

Quantum GIS (QGIS)
Konfiguracja programu
Układy współrzędnych
Wczytywanie danych na warstwie wektorowej i rastrowej
Digitalizacja
Zaznaczanie
Tabela atrybutów


 

Quantum GIS (QGIS)

   

    QGIS jest szeroko stosowany na świecie przez profesjonalistów, jednostki rządowe i samorządowe, uniwersytety, studentów i innych użytkowników do wielu zadań, począwszy od wyświetlania danych rastrowych i wektorowych (szczególnie użyteczna jest tu możliwość dostępu do warstw PostGIS), do kompleksowych i wyspecjalizowanych analiz poprzez wykorzystanie modułów GRASS-a (GRASS GIS (Geographic Resources Analysis Support System) - program do tworzenia, analizy i przetwarzania danych geoprzestrzennych).
    QGIS jest często wykorzystywany do zastąpienia bądź zintegrowania funkcjonalności programów płatnych; przeprowadzonych zostało kilka migracji z oprogramowania płatnego do QGIS - są także w trakcie realizacji. Dotyczy to zarówno małych jak i dużych firm oraz administracji publicznej.

Uruchamianie QGIS
Aby włączyć QGIS wybierz jego ikonę z menu Start >Programy > QGIS> QGIS Desktop 2.18 Powinien ukazać się pusty obszar mapy i pusta legenda.

    W oknie głównym programu QGIS widoczne jego górnej części znajduje się menu, gdzie są wszystkie dostępne funkcje programu. Natomiast nieco niżej widzimy paski narzędzi, które zawierają najczęściej wykorzystywane funkcje. Podstawowymi paskiami narzędzi, których znajomość jest koniczna, aby zacząć pracę z programem QGIS są;

  • pasek Plik (zawiera ikonki tworzenia projektu oraz zapisu.),
  • pasek Nawigacja mapy (zawiera przyciski pozwalające nam na zarządzanie podglądem mapy – przesuwanie widoku czy dostosowywanie wielkości skali),
  • pasek Zarządzanie warstwami (służy do wczytywania istniejących już warstw lub utworzenia nowej),
  • pasek Digitalizacja (służy on do wprowadzania zmian (edycji) na warstwie),

    Na samym dole ekranu widoczny jest pasek stanu, na którym znajdziemy informacje o skali oraz układzie współrzędnych naszej mapy. Klikając na ostatnią ikonę z paska mamy możliwość dostosowania naszego układu współrzędnych.
Niżej Program QGIS i utworzona w tym programie mapa zawierająca kilka warstw.

    QGIS umożliwia wyświetlanie i nakładanie na siebie danych wektorowych i rastrowych będących w różnych formatach i odwzorowaniach, bez konieczności ich konwersji do jednego wspólnego formatu, m.in.:

  • formaty wektorowe obsługiwane przez bibliotekę OGR (shp, tab, GML, SDTS) oraz dane przestrzenne z bazy PostgreSQL/PostGIS
  • formaty rastrowe obsługiwane przez bibliotekę GDAL (GeoTiff, jpeg, png, Erdas Img, Arcinfo Ascii Grid)
  • rastrowe i wektorowe warstwy z bazy GRASS (lokacja, mapset)
  • dane przestrzenne dostępne online poprzez Web Map Service (WMS) lub Web Feature Service (WFS).

    W oknie warstw wyświetlane są wszystkie wczytane warstwy (rastrowa, wektorowe i inne). Warstwa może mieć dwa stany; widoczna/niewidoczna - ukrywana przez odznaczenie X, aktywna/nieaktywna - aktywacja następuje poprzez zaznaczenie. Dodatkowe funkcje QGIS-a to możliwość wykonania obliczeń odległości między dwoma punkatami, długości łamanej, powierzchnię obszaru oraz kąt między dwoma odcinkami.


Do góry


 

Konfiguracja programu

   

    Konfiguracja programu to czynność polegająca na przygotowaniu QGIS do pracy nad nowym projektem i obejmuje ona wykonanie takich czynności jak; założenie nowego projektu QGiS, wykonanie jego pełnej konfiguracji, a następnie zapisanie we wskazanym katalogu. Pierwszej konfiguracji dokonujemy po założeniu nowego projektu Projekt > Nowy, gdzie przechodzimy do zakładki Właściwości projektu , klikając Projekt > Właściwości projektu. Po otwarciu okna Właściwości projektu należy skonfigurować ustawienia w poszczególnych zakładkach otwartego okna.

  • w zakładce Ogólne, skonfiguruj ustawienia ogólne, jednostki miary obszaru mapy oraz ich dokładność; wybierz jednostkę metr; nazwij projekt wg schematu nazwisko_nazwa_projektu
  • w zakładce Układ współrzędnych, zaznacz opcję "Reprojekcja w locie" – co umożliwi automatyczną transformację układu współrzędnych wgrywanej warstwy na układ domyślny projektu. Zapoznaj się z bazą EPSG. Wybierz układ - EPSG:2180

    Kolejne czynności mające na celu dokończenie konfiguracji projektu dokonujemy w zakładce Ustawienia > Opcje, gdzie po otwarciu okna Opcje należy w poszczególnych zakładkach skonfigurować ustawienia:

  • Ogólne: skonfiguruj podstawowe opcje, wyglądu i zachowania aplikacji, zaznaczając odpowiednie punkty - dopasuj wielkość czcionki do własnych preferencji, określ zachowanie programu, aby po uruchomieniu otwierał ostatnio używany projekt (Pliki projektu),
  • Renderowanie: skonfiguruj zachowania aplikacji dotyczące wyświetlania danych: ustal niewyświetlanie warstw nowododanych do projektu,
  • Mapa i legenda: wybierz, aby podwójne klikniecie na nazwę warstwy otwierało tabelę atrybutów; zmień ustawienie stylu tak, by nazwy grup warstw były pogrubione,
  • Narzędzia mapy: skonfiguruj sposób identyfikacji obiektów przestrzennych i reakcji na zaznaczenie (kolor wybranych), ustaw promień wyszukiwania na dowolnie wybraną wartość (domyślnie: 2mm), wybierz jednostki miary kątów oraz odległości, skonfiguruj opcje powiększania i przesuwania zgodnie z uznaniem (zalecane: powiększanie do kursora ze współczynnikiem 2.0),
  • Digitalizacja: skonfiguruj kolor oraz szerokość linii stosowanej przy wizualizacji procesu digitalizacji (według uznania), ustaw stosowne opcje przyciągania w tym procesie (zalecane: do wierzchołka z tolerancją 10 pikseli),
  • Układ współrzędnych: skonfiguruj, jaki domyślny układ dostaną nowotworzone projekty QGIS, ustaw układ „1992” (EPSG: 2180); ustal działania podejmowane przez aplikację przy tworzeniu nowej warstwy bądź dodawaniu warstwy, która nie ma zdefiniowanego układu współrzędnych (zalecane: użycie układu współrzędnych projektu).


Do góry


 

Układy współrzędnych

   

    QGIS pozwala na pełne wykorzystanie dobrodziejstw współczesnej kartografii, tj. obsługę wielu układów współrzędnych, dokonywanie ich przekształceń, czy też definiowanie własnych. Niemniej zanim rozpoczniemy pracę w QGIS dobrze jest ustawić swój układ współrzędnych oraz jednostki mapy. Sposób ustawienia wymienionych parametrów był opisany wyżej
    Stosowane układy współrzędnych - w roku 2000, na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów wprowadzono w Polsce nowy, państwowy system odniesień przestrzennych zgodny z zachodnioeuropejskim systemem ETRS (European Terrestrial Reference System), będącym częścią światowego systemu ITRS.

    Bezpośrednio po instalacji domyślnym układem współrzędnych programu QGIS jest układ WGS84 o kodzie EPSG:4326. Może on jednak ulec zmianie i dostosować się do pierwszej wczytanej warstwy.
W celu standaryzacji nazewnictwa i parametrów układów współrzędnych w Polsce mają zastosowanie następujące systemy odniesień przestrzennych w zakresie współrzędnych płaskich:

  • PL-1992 – jest to jednolity układ w skali całego kraju wykorzystywany do opracowań w skali 1:10 000 i mniejszych; EPSG:2180; dotychczas stosowana nazwa układu to PUWP1992; w programie QGIS14 układ współrzędnych dostępny pod nazwą ETRS89/Poland CS92. Współrzędne podawane są w metrach, co ułatwia różnego rodzaju obliczenia.
  • PL-2000 – jest to układ strefowy wykorzystywany do opracowań w skalach 1:10 000 oraz więk-szych; dotychczas stosowana nazwa układu to PUWP2000; w programie QGIS układ współrzęd-nych dostępny pod nazwa ETRS89/Poland CS2000 zone 5-8: o strefa 5: EPSG:2176; strefa 6: EPSG:2177; strefa 7: EPSG:2178; strefa 8: EPSG:2179

    W ostatnim okresie, wraz z rozwojem nawigacji satelitarnej, zwanej w skrócie GPS, coraz większego znaczenia zaczyna nabierać układ WGS 84 (EPSG:4326). Jest to jednolity dla całego świata układ współrzędnych. Dodatkowo jest powszechnie stosowany w urządzeniach do nawigacji, a także przez NATO do wykonywania map wojskowych. Charakteryzuje go zapis w stopniach długości i szerokości geograficznej północnej i południowej, a także równoleżnikowe rozciągnięcie danych.
    Kod EPSG aktualnego układu współrzędnych wyświetlany jest w prawym narożniku paska stanu. W środkowej części wyświetlane są współrzędne jako długość i szerokość geograficzną.

Ustawienia układu współrzędnych

    Aby móc korzystać z QGIS, nie musimy znać się na układach współrzędnych. Naszą wiedzę w początkowym okresie pracy z QGIS ograniczamy tylko do nazwy układu, z którego chcemy korzystać w swoim projekcie. Wyboru nazwy układu współrzędnych, z którego planujemy korzystać w projekcie dokonujemy otwierając okno Własciwości projektu lub też klikając na ikonkę znajdującą się na samym dole z prawej strony opisaną jako EPSG:4326 (WGS 84). Po kliknięciu w ikonkę, wyświetli nam się okno Własciwości projektu w którym możemy dokonać wyszukiwania i wyboru odwzorowania. Dokonując wyboru odwzorowania należy pamiętać o zadeklarowanych jednostkach długości. Dla układów 1992 lub 2000, będą to metry, natomiast dla WGS są to stopnie.

  • WGS84 - Lat, Lng np. 52.2296756, 21.012228700000037
  • DMS - stopnie : minuty : sekundy np. N: 52° 13' 46", E: 21° 00' 44"
  • GPS - stopnie: minuty np. N: 52° 13.767', E: 21° 0.733'


Do góry


 

Wczytywanie danych na warstwie wektorowej i rastrowej

   

    QGIS umożliwia wyświetlanie i nakładanie na siebie danych przestrzennych, zgromadzonych w dwóch podstawowych modelach zapisu, wektorowym oraz rastrowym. W modelu wektorowym nadrzędnym pojęciem jest obiekt. Obiekt to punkt, linia lub poligon (wielobok). Linia i poligon składają się z wierzchołków, które są połączone krawędziami. Integralną częścią poligonu jest jego wnętrze. Najpopularniejszym, dziś formatem zapisu danych w postaci wektorowej jest shapefile (*.shp). Na jednej warstwie typu mogą znajdować się tylko obiekty tego samego rodzaju, tzn. punkty, linie lub poligony.

    Do zarzadzania warstwami służy pasek Zarządzanie warstwami, przy pomocy którego wczytujemy istniejące już warstwy lub tworzymy nowe.


Warstwa wektorowa

    Jeśli posiadamy w swoich zasobach zapisane pliki warstwy wektorowej, możemy je wczytać do uruchomionego projektu za pośrednictwem paska narzędzi, poleceniem Dodaj warstwę wektorową.

Natomiast nową warstwę wektorową tworzymy następująco:

Wówczas pojawia się nam okno dialogowe, w którym określamy podstawowe parametry naszej warstwy:

    Jednym z parametrów warstwy jest typ obiektu jaki planujemy umieścić na warstwie. W tym celu w oknie dialogowym, w zakładce Typ dokonując wyboru odpowiednio zaznaczamy punkt, linię lub poligon, co umożliwia nam utworzenie warstwy punktowej, liniowej, czy też może poligon. Jest to oczywiście zależne od naszych potrzeb, bo różne elementy mapy przedstawiamy za pośrednictwem odrębnych obiektów. Wybieramy kodowanie pliku (najlepiej wybierać UTF-8), a także wskazujemy układ współrzędnych.
    Pozostała część okna dialogowego służy nam do definiowania tabeli atrybutów warstwy. Domyślnie program dodaje atrybut "id", będący liczba całkowitą (integer). Możemy dodać także swoje atrybuty, jak np. nazwa, powierzchnia itp. Musimy pamiętać o odpowiednim dopasowaniu typu (tekst, liczba), a także ilości (szerokości) znaków oraz dokładności (w przypadku liczb). Po kliknięciu w przycisk "OK", nowo utworzona warstwa wektorowa zostanie dodana do listy w panelu warstwy.
    Każdą wczytaną warstwę można dowolnie zmieniać, czyli edytować. Możemy dodawać nowe obiekty, usuwać już istniejące lub je po prostu modyfikować.
    Żeby móc dokonywać zmian zarówno w części geometrycznej i atrybutowej warstwy, koniecznym jest aby była ona w trybie edycji, który uruchomiamy poprzez zaznaczenie warstwy w panelu, a następnie kliknięcie na ikonę "Ołówka" w pasku narzędzi (digitalizacja).

    Jeżeli już zdecydowałeś się zacząć pracę z programem QGIS nad nowym projektem, musisz dysponować danymi. Mogą to być wydrukowane mapy rastrowe, które będziemy dygitalizować, albo wykonane osobiście pomiary i szkice wykonane w terenie, które umieścimy na warstwie rastrowej. Niemniej należy wiedzieć, że w internecie możemy znaleźć strony z których możemy pobrać darmowe, gotowe warstwy. Przykładem takiej strony, jest strona o adresie (http://www.codgik.gov.pl/index.php/darmowe-dane/prg.html).


Warstwa rastrowa

    Utworzenie warstwy rastrowej w QGIS przypomina utworzenie warstwy wektorowej, tylko z tą różnicą, że do jej utworzenia będziemy wykorzystywali inne narzędzia. Sama nazwa warstwy mówi nam, że na tej warstwie będzie znajdował się plik rastrowy. Najczęściej tym plikiem będzie mapa rastrowa pozyskana z różnych źródeł, która umieszczona na warstwie staje się nośnikiem informacji dla tworzonych warstw wektorowych.
Dokument rastrowy w postaci pliku wczytujemy za pomocą znanego już nam paska narzędzi, służącego do zarządzania warstwami.

    Samo utworzenie warstwy rastrowej i umieszczenie na warstwie piku rastrowego, najczęściej w postaci mapy nie kończy prac nad wgranym rastrem. Właśnie w tym momencie musimy wykonać czynność kalibracji. Jest to proces w wyniku którego mapie będą nadane georeferencje z jednoczesnym usunięciem zniekształceń geometrycznych rastra.
   Do georeferencjonowania w QGIS służy odpowiednia wtyczka - menu Wtyczki/Georeferencer (jeśli nie ma należy włączyć w Menedżerze wtyczek). Po jej wybraniu otwiera się nowe okno Georeferencera. Procedura nadawania georeferencji jest następująca:

  • wczytujemy plik rastrowy - >>Raster>>Georeferencer>>Plik>>Otwórz raster,
  • wstaw punkty kontrolne narzędziem - >>Edytuj>>Dodaj punkt,
  • kliknij w wybranym miejscu na podkładzie. Pojawi się okno, w którym należy wpisać współrzędne X i Y tego punktu. Uwaga - punkty nie mogą leżeć na jednej linii. X to długość geograficzna, a Y to szerokość geograficzna.

    Klikając na Georeferencer otwiera nam się nowe okno dialogowe, w którym będziemy wykonywać proces kalibracji. Nowo otwarte okno wygląda następująco.

Przy użyciu pierwszej ikony Otwórz raster wybieramy plik rastrowy znajdujacy umieściliśmy na warstwie, wskazując jego lokalizację na dysku naszego komputera.

Po otwarciu pliku rastrowego wstawiamy punkty kontrolne narzędziem - >>Edytuj>>Dodaj punkt. Klikając w wybranym miejscu na podkładzie, pojawi się okno, w którym należy wpisać współrzędne X i Y tego punktu. Wpisania wartości współrzędnych można robić na dwa sposoby – wpisać ręcznie albo kliknąć przycisk z obszaru mapy i skorzystać z pliku przedstawiającego ten sam obszar i osadzonego w układzie współrzędnych (wczytujemy go do głównego okna programu za pomocą polecenia Dodaj warstwę rastrową). W trakcie procesu georeferencji główne okno programu jest aktywne i możemy normalnie korzystać z innych opcji QGISa.
    Uwaga - punkty nie mogą leżeć na jednej linii. X to długość geograficzna, a Y to szerokość geograficzna. Dodatkowo punkty powinny być rozłożone (przynajmniej) w 4 przeciwległych krawędziach, tak aby rozciągnięty raster był jak najmniej zniekształcony. Jest oczywiste, że im większą ilość punktów wskażemy, tym dokładniejsze uzyskamy odwzorowanie.

    Po nadaniu minimum czterech punktów możemy zakończyć proces georeferencji kilkając przycisk Stwórz. Utworzony zostanie plik o rozszerzeniu *.wld, zawierający informacje o nadanym układzie odniesienia oraz plik *.points, zawierający informacje o nadanych punktach referencyjnych. Wybierając opcję Stwórz i wczytaj warstwę świeżo zgeoreferencjonowany plik zostanie otwarty w QGISie.


Do góry


 

Digitalizacja (wektoryzacja)

   

    Wektoryzacja, to nic innego jak przekształcenie warstwy rastrowej w wektorową. Dzięki temu obiekty będą mogły mieć przypisane atrybuty, będziemy mogli wykonywać bardziej złożone operacje. Wyróżniamy następujące etapy digitalizacji;

  • poinformowanie komputera o zastosowanym podkładzie, tj. układzie współrzędnych,
  • wskazanie kilku wybranych punktów, których współrzędne znamy - dzięki którym QGIS odnajdzie się w przestrzeni.
  • przerysowanie wszystkich interesujących obiektów do utworzonych warstw tematycznych.

    Pierwsze dwa etapy digitalizacji już poznaliśmy wyżej i nie jest dla nas tajemnicą, że proces który polegał na odnajdywaniu się QGIS w przestrzeni nosi nazwę georeferencji. Aby zacząć digitalizować raster musimy przede wszystkim utworzyć nową warstwę wektorową i przejść do trybu edycji, poprzez uaktywnienie paska narzędzi "Digitalizacja", klikając na ikonę Ołówka. Jeśli nie jest widoczny pasek narzędzi "Digitalizacja", należy go włączyć klikając prawym klawiszem na pasku narzędzi.

    Przeprowadzając samą czynność digitaliacji należy podczas przerysowywania nowe węzły umieszczać dokładnie w węzłach już istniejących. Domyślnie, chociaż wstawiasz węzeł blisko istniejącego, to w powiększeniu będzie on odrobinę przesunięty. Nie zawsze to się udaje, a czasami okazuje się wręcz niemożliwe precyzyjne dociągnięcie dwóch obiektów na warstwie. Dlatego aby uniknąć błędów, należy pamiętać aby przy digitalizacji włączyć funkcję przyciągania. Dzięki temu unikniemy "dziur" między kolejnymi obiektami, które powinny do siebie przylegać. Brak wspólnej granicy między obszarami, które ze sobą faktycznie sąsiadują, to błędy digitaliacji, które najczęściej powstają w wyniku:

  • Zapętlenia - podczas rysowania linii klikasz dwa razy w tym samym węźle lub przypadkowo krzyżujesz linię samą ze sobą.
  • Niedociągnięcia - rysując obiekt nie dociągasz linii do istniejących obiektów.
  • Przestrzelenia - rysując obiekt, który powinien stykać się z drugim obiektem, prowadzisz linię przecinająca obiekt. Tym samym ten sam obszar należy do dwóch poligonów jednocześnie.

Funkcja przyciągania

    Dzięki funkcji przyciągania, QGIS umożliwia umieszczenie węzła dokładnie w miejscu już isniejącego innego węzła. Opcje przyciągania znajdują się tutaj;

    Przyciąganie polega na tym, że dodanie nowego węzła w bliskiej odległości od już istniejącego będzie rónoznaczne z kliknięciem idealnie w istniejacym węźle. W każdej warstwie można ustawić inną tolerancję przyciągania, czyli tę odległość. QGIS pozwala przyciągać do odcinka (segmentu) oraz do wierzchołka (istniejącego węzła). Wartość tolerancji można podawać w pikselach lub w jednostkach mapy (km lub stopnie). Pierwsza opcja jest wygodniejsza, bo nie zależy od skali.


Do góry


 

Zaznaczanie

   

    Najczęściej aby coś zrobić z obiektem, trzeba go zaznaczyć. Metod zazanczania (wyboru obiektów) w QGIS-ie jest dużo i mogą być one realizowane w trybie graficznym przy pomocy myszy lub w trybie tekstowym poprzez tabelę atrybutów. Najprostszymi narzędziami, jakie możesz wykorzystać do zaznaczania są;

  • zaznaczenie poprzez wskazanie go kursorem myszy.
  • zaznaczenie poprzez obrysowanie ich figurą geometryczną; prostokątem - przeciągnij nad obszarem, wielobokiem - zakończ klikając prawym przyciskiem myszy, promieniem.
  • Widok >> Zaznacz >> Zaznacz obiekty prostokątem,
  • Widok >> Zaznacz >> Zaznacz obiekty wielobokiem,
  • Widok >> Zaznacz >> Zaznacz obiekty promieniem,
  • Widok >> Zaznacz >> Zaznacz obiekty swobodnie,

    Aby usunąć zaznaczenie wybierz; Widok >> Zaznacz >> Zlikwiduj zaznaczenie.
Obiekty możemy również zaznaczać korzystającv z bezpośredniego dostępu do ikon zaznaczania znajdujących się na pasku narzędzi.

    Zaznaczanie obiektów jest zsynchronizowane, co oznacza, że obiekty zaznaczone w trybie graficznym są również zaznaczone w tabeli atrybutów i na odwrót. Domyślnym kolorem dla zaznaczonych obiektów jest kolor żółty, ale może być on w każdej chwili zmieniony na dowolny inny.


Do góry


 

Tabela atrybutów

   

    Tabela atrybutów jest jedną z najważniejszych cech programu GIS, która pozwala nam przypisywać atrybuty, czyli pewne cechy i charakterystyki, pogrupowane w wierszach i kolumnach tabeli pod postacią informacji tekstowej i liczbowej, do której w każdej chwili możemy zajrzeć i wykorzystać jako źródło informacji o obiekcie.
    Dlatego też właściwa praca w GIS-ie bardziej przypomina przeglądanie bazy danych albo arkusza kalkulacyjnego, gdzie obiektom przypisuje się atrybuty. Aby taka tabela była dobrze zorganizowana, a wszystkie jej elementy miały strukturę uporządkowaną, należy dążyć do tego, aby na jednej warstwie znalazły się obiekty posiadające atrybuty tej samej kategorii.

    Aby ten warunek był spełniony należy tworząc nową warstwę przewidzieć pola dla atrybutów które znajdą się w tabeli, podając ich nazwy (krótkie bez spacji i polskich znaków), określić maksymalną liczbę znaków w atrybucie (szerokość) i wskazać typ atrybutu, którym może być;

  • tekst - zwykły tekstowy ciąg znaków,
  • liczba całkowita,
  • liczba dziesiętna - to typ danych liczbowych z wartościami dziesiętnymi.

    Uwaga - tworząc nową warstwę należy przewidzieć, kiedy atrybut będzie tekstowy, a kiedy liczbowy. Najpopularniejsze typy danych wykorzystywane w polach tabeli atrybutów.

  • dane tekstowe – Tekst (string) – pozwalają na zapis dowolnego zestawu określonej ilości znaków. Na atrybutach zapisanych w polu o typie danych tekstowych nie można wykonywać obliczeń matematycznych (mimo, że ten typ danych pozwala także na zapisywanie cyfr).
  • dane liczbowe – Liczby całkowite (integer) – pozwalają na zapis dowolnych liczb całkowitych, dodatnich. Zwykle używa się tego typu danych do zapisywania atrybutów porządkowych.
  • dane liczbowe – Liczby dziesiętne (real) – dają możliwości zapisu wszystkich liczb rzeczywistych, dodatnich i ujemnych z określoną długością i dokładnością (ilością liczb po przecinku). Zwykle używa się tego typu danych w celu przeprowadzania obliczeń matematycznych (np. obliczenia pola powierzchni, obwodu, długości).
  • dane o charakterze daty – Data (date) – ten typ danych wykorzystywany jest do zapisywania dat. Tylko jeśli zastosujemy ten typ danych możemy dokonywać zapytań logicznych dotyczących czasu (np. wybór osób starszych niż 20 lat, urodzonych przed 1995 rokiem itd.).

    Przeglądać strukturę tabeli atrybutów możemy dokonywać na dwa sposoby.

  • włączenie tabeli atrybutów poprzez właściwości warstwy,
  • włączenie tabeli atrybutów poprzez wybór ikony z pasku narzędzi.

    W rezultacie włączy nam się okno z tabelą atrybutów, który na pierwszy rzut oka przypomina zwyczajny arkusz kalkulacyjny. Nagłówki kolumn to nic innego jak nazwy atrybutów, natomiast każdy wiersz przypisany jest do innego obiektu.

Tabela atrybutów jest sprzężona z oknem podglądu mapy, co pozwala nam poprzez zaznaczenie w tabeli wiersza sprawdzić lokalizację obiektu na naszej mapie. Na naszym rysunku jest to wiersz nr 1 i zaznaczony kolorem żółtym budynek.


Do góry


   

 

 (C) 2011 - 2017 Wydział Przyrodniczo - Techniczny KPSW. All Rights Reserved