POWRÓT

SEMESTR VI

Praca z arkuszem kalkulacyjnym Excel


Spis treści rozdziału - tutaj kliknij

Możliwości arkusza kalkulacyjnego Excel
Formuły, Odwołania
Funkcje
Wykresy
Operacje na danych


 

Możliwości arkusza kalkulacyjnego Excel

     
   

    Excel to obecnie najpopularniejszy arkusz kalkulacyjny. Wykorzystywany jest w firmach, organizacjach, szkołach i domach do przeróżnych zadań - od wystawiania faktur i prowadzenia domowego budżetu, aż do złożonych analiz i symulacji.
    Ogromny zbiór funkcji, jaki Excel oferuje swoim użytkownikom, pozwala na przeprowadzenie nawet najbardziej skomplikowanych obliczeń. Okazuje się, że w wielu przypadkach standardowe narzędzia Excela okazują się niewystarczające. Wtedy z pomocą przychodzą formuły i makropolecenia, czyli definiowane przez użytkownika algorytmy obliczeniowe. Wykorzystując ich potęgę, można zrealizować każde zadanie obliczeniowe.
    Program Microsoft Excel może być używany do przechowywania, organizowania i analizy wszelkiego rodzaju danych, może być stosowany przez przedsiębiorców, specjalistów, a nawet użytkowników domowych. Możliwości i zastosowania programu Microsoft Excel są nieograniczone. Jest to program działający o wiele szybciej i będący znacznie łatwiejszy w użyciu, niż którykolwiek z jego konkurentów, a co najważniejsze, jego popularność oznacza, że jest to również najbardziej kompatybilny program ze wszystkich arkuszy kalkulacyjnych na rynku.

Poniżej niektóre wybrane przykłady zastosowań arkusza.

Do góry


 

Formuły, Odwołania - ćwiczenie 1

     
   

    Formuła to równania wykonujące obliczenia na podstawie wartości zawartych w arkuszu. Excel posiada wiele zaawansowanych mechanizmów związanych z formułami, które umożliwiają wykonanie skomplikowanych obliczeń. Excel posiada również kilka przydatnych funkcji inspekcji pomocniczych w identyfikowaniu błędów lub śledzeniu logiki w nieznanym arkuszu kalkulacyjnym. W tej grupie jednym z bardziej użytecznych poleceń jest polecenie Sprawdzania błędów, które znajdziesz na karcie FORMUŁY, w grupie Inspekcja formuł.
Formuła zaczyna się od znaku równości (=). Na przykład formuła =8+(8*0,22), w tak napisanej formie realizuje obliczenia wartości brutto towaru, którego cena netto wynosi 8, a stawka VAT jest równa 22 %.
    Formuła może zawierać, funkcje, operatory, odwołania i stałe. Przykład składni formuły; =Pierwiastek(16)+C21*0,45 W naszym przykładzie funkcją jest wyrażenie PIERWIASTEK(). Więcej szczegółów dotyczących funkcji w kolejnej części kursu. Operatorem jest znak +(plus) oraz znak * (gwiazdka) który mnoży. Odwołanie to C213, które zwraca wartość zawartą w komórce C21. Ogólnie - operatory to znaki lub symbole, które określają typ obliczeń, jakie mają być przeprowadzone w wyrażeniu.

Wyróżnia się operatory matematyczne, porównania, logiczne i odwołania.

Przykłady działań na operatorach
+ dodawanie np. =A1+C1,
- odejmowanie np.=B1-180,
* (gwiazdka) mnożenie np. =A1*B8,
/ dzielenie np. =B5/D12,
^ (daszek) potęgowanie np. =C5^3,
& (ampersand ) łączenie (konkatenacja) tekstów.

    Odwołania - większość formuł odwołuje się do jednej lub kilku komórek. Odwołanie takie może być wykonane przy użyciu adresu lub nazwy komórki bądź zakresu. Zasadniczą częścią formuł są adresy komórek, w których pobierane są dane do przeliczania. Adresy te mogą (ale nie muszą) się zmieniać, gdy zawartość komórki jest kopiowana do innych komórek.
Możemy wyróżnić cztery typy odwołań do komórek;

  • Względne - tego typu odwołanie jest całkowicie względne. Po skopiowaniu formuły odwołanie do komórki zostanie dopasowane do jej nowej lokalizacji. Przykład odwołania A1,
  • Bezwzględne - tego typu odwołanie jest całkowicie bezwzględne. po skopiowaniu formuły odwołanie do komórki nie ulegnie zmianie. Przykład - $E$8.
  • Bezwzględne do wiersza - tego typu odwołanie jest częściowo bezwzgledne. Po skopiowaniu formuły część kolumnowa zostanie dopasowana, natomiast część wierszowa nie ulegnie zmianie. Przykład - E$8.
  • Bezwzględne do kolumny - tego typu odwołanie jest częściowo bezwględne. Po skopiowaniu formuły część wierszowa zostanie dopasowana, natomiast część kolumnowa nie ulegnie zmianie. Przykład odwołania - $E1.

    Domyślnie wszystkie odwołania do komórek i zakresów są względne. Aby zmienić typ odwołania, konieczne jest ręczne dodanie symbolu dolara ($). Innym sposobem zmiany rodzaju odwołania jest umieszczenie w trakcie edytowania formuły kursora przy adresie komórki i kolejne naciskanie klawisza F4 do momentu wybrania żądanego rodzaju odwołania.

Odwołania do innych arkuszy i skoroszytów

    Aby odwołać się do komórki znajdującej się w innym arkuszu, należy poprzedzić odwołanie nazwą arkusza i znakiem wykrzyknika, na przykład.

=Arkusz2!A1+1

Można również tworzyć formuły odwołujące się do komórek znajdujących się w innym skoroszycie. Aby to zrobić, należyodwołanie poprzedzić nazwą skoroszytu (podaną w nawiasach kwadratowych), nazwą arkusza i znakiem wykrzyknika, na przykład.

='[Budżet.xls]Arkusz1!A1'

Jeżeli skoroszyt jest zamknięty, należy w odwołaniu wpisać jego pełną ścieżkę, na przykład.

='C:\Budżet\Dokumenty Excel\[Budżet.xls]Arkusz1!A1'


Ćwiczenia - tutaj do pobrania materiały do ćwiczeń

W skoroszycie o nazwie

  • wypłaty wykonać czynności zgodnie z instrukcjami, które są dostępne w arkuszach o nazwach; Lokale oraz Płace »»» 
  • arkusze wykonać czynności zgodnie z instrukcją, która jest dostępna w arkuszu o nazwie Warszawa »»» 

Do góry


 

Funkcje - - ćwiczenie 2

     
   

    Najważniejszym elementem formuły są funkcje, które oferują bardzo dużo możliwości przetwarzania danych. W programie Excel zawartych jest ich 340 a każdy zaawansowany użytkownik programu Excel może tworzyć własne. Podobnie jak i w matematyce, funkcje mają argumenty i zwracają jakąś wartość.
    Argumentami nazywa się wszystko co zawiera się pomiędzy nawiasami umieszczonymi przy nazwie funkcji. Mówi się, że funkcja ma lub pobiera argumenty. Wartością jest to co pokazuje nam Excel zamiast funkcji wpisanej do komórki. Funkcje mogą mieć jeden, kilka lub nie mieć żadnego argumentu (brak argumentu to też argument).
    Struktura funkcji, jest ściśle określona i rozpoczyna się znakiem równości (=), po który nastepują: nazwa funkcji, nawias otwierający, argumenty funkcji oddzielone średnikami oraz nawias zamykający. Większość funkcji ma określoną składnię, tz. wyrażenie funkcji musi być wprowadzone dokładnie tak, jak tego funkcja oczekuje.
    Najłatwiej jest wstawiać funkcje poprzez wybranie ich na karcie Formuły (rys). Naciskamy jeden z powyższych przycisków i z listy wybieramy interesującą nas funkcję. Otwiera nam się okno argumentów funkcji.

Rys. 1 - Biblioteka funkcji na karcie Formuły

    Podczas wprowadzania funkcji do formuły użytkownikowi towarzyszy okno dialogowe Wstawianie funkcji ułatwiające wprowadzanie funkckji do arkusza (rys. 2).

Rys. 2 - Okno dialogowe Wstawianie argumentów funkcji

    Niżej przykładowe funkcje Excela.

FUNKCJE MATEMATYCZNE

  • Funkcja SUMA()
    Funkcja ta pozwala na szybkie zsumowanie podanych argumentów. Pełna jej postać jest następująca: =SUMA(liczby)
    Liczby może być liczbą, wyrażeniem arytmetycznym, adresem komórek i zakresem komórek lub nazwą przypisaną zakresom komórek. Excel pozwala na wpisanie maksymalnie 30 argumentów.
  • Funkcja ILOCZYN()
    Funkcja ta mnoży wszystkie podane argumenty i zapisywana jest w postaci: =ILOCZYN(liczby)
    Liczby oznacza argumenty tej funkcji. Podobnie jak funkcja SUMA(), funkcja ILOCZYN() może mieć maksymalnie 30 argumentów.
  • Funkcja ZAOKR()
    Jeżeli chcesz zaokrąglić jakąkolwiek liczbę to w wybranej komórce arkusza wpisz funkcję ZAOKR (). Funkcja powinna mieć następującą postać: =ZAOKR(liczba; liczba cyfr)
    Liczba może być liczbą, adresem komórki, w której wpisano liczbę, lub wzorem, który powoduje wpisanie w komórce liczby. Drugi argument tej funkcji, liczba cyfr, określa liczbę miejsc dziesiętnych.

FUNKCJE STATYSTYCZNE

  • Funkcja ŚREDNIA()
    Funkcja ta oblicza średnią arytmetyczną. Obliczenie średniej arytmetycznej metodą ręczną polega na dodaniu wszystkich liczb, których średnią należy obliczyć i podzieleniu otrzymanej wartości przez ich liczbę. Funkcja Średnia() powinna być zapisana następująco: =ŚREDIA(liczby)
    Liczby może być liczbą, adresem oraz nazwą zakresów komórek.
  • Funkcje MIN() i MAX()
    Funkcje te działają podobnie. Funkcja MIN() zwraca najmniejszą liczbę w zaznaczonym zakresie komórek, a funkcja MAX() - największą liczbę.

FUNKCJE LOGICZNE

  • Funkcja JEŻELI()
    Pozwala na podjęcie decyzji na podstawie zawartości danej komórki. Prawidłowa postać funkcji wygląda następująco: =JEŻELI(logiczna_test; wartość_jeżeli_prawda; wartość_jeżeli_f'ałsz) Logiczna_test określa warunek. Na przykład, gdy chcemy sprawdzić czy wartość wpisana w komórce Al jest mniejsza, niż wartość wpisana w komórce A2, wpiszemy w tym miejscu warunek w postaci: A1

    Ćwiczenia - tutaj do pobrania materiały do ćwiczeń

    W skoroszycie o nazwie

    • funkcje wykonać czynności zgodnie z instrukcjami, które są dostępne w arkuszach o nazwach; Funkcje matematyczne oraz Funkcje »»» 
    • kartoteka wykonać czynności zgodnie z instrukcją, która jest dostępna w arkuszu o nazwie Kartoteka »»» 

    Do góry


 

Wykresy, sortowanie - - ćwiczenie 3

     
   

Ćwiczenia - tutaj do pobrania materiały do ćwiczeń

W skoroszycie o nazwie

  • sortowanie wykonać czynności zgodnie z instrukcją, która jest dostępna w arkuszu o nazwie Sortowanie »»» 
  • wykresy wykonać czynności zgodnie z instrukcją, która jest dostępna w arkuszu o nazwie Wykresy »»» 

Do góry


 

Operacje na danych - - ćwiczenie 4

     
   

Samodzielne zadanie
Utwórz prostą listę płac dla pięcioosobowej firmy. W tabeli listy płac należy umieścić;

  • w kolumnie A - nazwisko pracownika,
  • w kolumnie B - imię pracownika,
  • w kolumnie C - stawkę godzinową pracownika,
  • w kolumnie D - liczbę wypracowanych godzin w miesiącu,
  • w kolumnie E - formułę obliczającą płacę zasadniczą,
  • w kolumnie F - umieścić procent premii,
  • w kolumnie G - formułę obliczającą premie na podstawie procentu premii i płacy zasadniczej,
  • w kolumnie H - formułę obliczającą płacę brutto jako sumę kolumn płacy zasadniczej i premii,
  • w kolumnie I - ustal i oblicz procent podatku,
  • w kolumnie J - formułę obliczającą należną kwotę podatku na podstawie procentu od płacy brutto,
  • w kolumnie K - potrącenia, składki i inne,
  • w kolumnie L - formułę obliczającą płacę netto do wypłaty na podstawie płacy brutto, po odjęciu podatku i potrąceń,
  • zarejestruj makra dla E, I oraz L.

Do góry


 

 (C) 2011 - 2018 Wydział Przyrodniczo - Techniczny KPSW. All Rights Reserved