POWRÓT

ZARZĄDZANIE ŚRODOWISKIEM - SEMESTR II

Rolnictwo ekologiczne, lasy i obszary chronione


Spis treści rozdziału - tutaj kliknij

Rolnictwo ekologiczne - akty prawne
Kryteria produkcji ekologicznej
Rolnictwo ekologiczne w Polsce
Lasy i obszary chronione
Obszary chronione w Polsce

 

Rolnictwo ekologiczne - akty prawne

   




Europejskie logo żywności ekologicznej

    Rolnictwo ekologiczne jest specyficzną formą gospodarowania i produkcji żywności, przyjazną środowisku, opartą na naturalnych metodach, w których nie stosuje się przetworzonych nawozów mineralnych, chemicznych środków ochrony roślin, regulatorów wzrostu oraz syntetycznych dodatków paszowych.
Dzięki wykluczeniu pestycydów i nawozów sztucznych, uprawy ekologiczne nie powodują zanieczyszczenia gleby i wód gruntowych, ograniczają wypłukiwanie składników pokarmowych z gleby a stosowane metody uprawy sprzyjają różnorodności biologicznej a sama produkcja wymaga niewielkich nakładów energii.

Rolnictwo ekologiczne to gwarancja i pewność ochrony środowiska, dbałość o zdrowie człowieka i dobrostan zwierząt. Jest to jedyna forma rolniczego gospodarowania, która jest jasno i precyzyjnie określona przepisami prawa i kontrolowana.

Akty prawne regulujące produkcję ekologiczną

    Funkcjonowanie rolnictwa ekologicznego na terenie naszego kraju regulują przepisy wspólnotowe i krajowe. Najważniejszym podstawowym aktem prawnym w Unii Europejskiej dotyczącym rolnictwa ekologicznego jest Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz wykonawcze Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli. Unijne przepisy prawne na płaszczyźnie krajowej i ich wdrażanie w Polsce reguluje ustawa o rolnictwie ekologicznym z dnia 25 czerwca 2009 roku.
Przepisy prawne:
Krajowe

  • Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. 09. Nr 116, poz. 975). Ustawa ta reguluje; warunki prowadzenia produkcji rolnej i przetwórstwa rolno-spożywczego metodami ekologicznymi, system kontroli i certyfikacji produkcji i przetwórstwa, obrót produktami rolnictwa ekologicznego oraz ich znakowanie

Unijne

  • Rozporządzenie Rady nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych.
  • Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli.
  • Rozporządzenie Rady (WE) nr 967/2008 z dnia 29 września 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych.

Do góry


 

Kryteria produkcji ekologicznej

   



    System produkcji ekologicznej zorganizowany jest w oparciu o kryteria, które dokładnie precyzują jakie muszą być stosowane dozwolone środki i sposoby produkcji oraz jakie wymagania musi spełnić producent. Każdy producent żywności ekologicznej musi uzyskać certyfikat. Samo przestawienie się na produkcję ekologiczną nie odbywa się od razu. Wymagany jest tutaj okres przestawiania się na produkcję ekologiczną. Okres przestawiania wynosi zasadniczo 2 lata (dla upraw wieloletnich - 3 lata), ale może być - w zależności od poprzedzającego sposobu gospodarowania - skrócony do 1 roku, albo wydłużony. Certyfikat przyznawany jest dopiero wtedy kiedy spełnione są kryteria produkcji ekologicznej.

Kryteria rolnictwa ekologicznego to nie tylko wymogi dotyczące uprawy roślin i chowu zwierząt, system obejmuje także przetwórstwo surowców eko-rolniczych oraz zasady znakowania produktów przeznaczonych do obrotu. Szczegółowe kryteria produkcyjne służą realizacji trzech podstawowych celów rolnictwa ekologicznego. Tymi celami są:

  • Zachowanie wysokiego poziomu próchnicy warunkującej żyzność gleby,
  • Utrzymanie równowagi biologicznej w środowisku produkcji rolniczej dzięki pielęgnowaniu bioróżnorodności,
  • Samowystarczalność paszowo-nawozowa czyli dążenie do zamknięcia obiegu materii w gospodarstwie (poprzez zrównoważenie produkcji roślinnej i zwierzęcej).

Rolnictwo ekologiczne kieruje się następującymi zasadami;

  • Ochrona środowiska produkcji rolniczej: gleba, woda, krajobraz,
  • Dbałość o utrzymanie pokrywy roślinnej (aktywność biologiczna gleby, ochrona gleby przed erozją wodną i wietrzną),
  • Różnorodność biologiczna (gatunkowa) - sprzyjająca przywracaniu równowagi w środowisku produkcji,
  • Utrzymywanie i podwyższanie żyzności gleby,
  • Samowystarczalność paszowo-nawozowa,
  • Wysoka jakość biologiczna płodów rolnych,
  • Zapewnienie zwierzętom gospodarskim warunków bytowych zgodnych z ich potrzebami gatunkowymi,

Rolnictwo ekologiczne zakładane cele osiąga poprzez:

  • Radykalne ograniczenie chemicznych środków ochrony roślin i nawozów, syntetycznych, antybiotyków dla zwierząt, dodatków do żywności i substancji pomagających w przetwarzaniu oraz innych sztucznych środków produkcji,
  • Wieloletni płodozmian, jako warunek wydajnego wykorzystywania zasobów lokalnych,
  • Całkowity zakaz stosowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie,
  • Gospodarowanie w oparciu o zasoby własne, na przykład obornik i pasze wytwarzane w gospodarstwie,
  • Dobór odmian roślin oraz ras zwierząt odpornych na choroby i dobrze zaadaptowanych do lokalnych warunków,
  • Utrzymanie zwierząt w systemie wolnostanowiskowym, dostęp do wybiegów oraz żywienie paszami z rolnictwa ekologicznego,
  • Stosowanie praktyk hodowlanych odpowiednich dla poszczególnych ras zwierząt.

    Istotną rolę w gospodarstwie ekologicznym spełniają zwierzęta, które usprawniają i jednocześnie zamykają obieg materii. Obecność zwierząt wymusza włączenie do uprawy roślin pastewnych (poszerzenie bioróżnorodności), a przede wszystkim zapewnia gospodarstwu własne nawozy organiczne.
    Zebrane plony podlegają przetwarzaniu na gotowe produkty, które muszą spełniać określone normy. Spełnienie norm zabezpiecza system kontroli, który w Polsce oparty jest o podmioty kontrolujące, którymi są upoważnione jednostki certyfikujące (UJC ).
Rozporządzenie (WE ) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych wyraźnie określa wymagania stawiane jednostkom certyfikującym. Zgodnie z nim muszą spełniać one wymogi określone w najnowszych wersjach europejskiej normy EN 45011 lub Przewodnika ISO 65
"Ogólne wytyczne dotyczące akredytacji jednostek certyfikujących wyroby w odniesieniu do wymagań normy PN - EN 45011:2000" podlegają uznaniu przez właściwe organy. W Polsce organem uznającym prywatne jednostki certyfikujące w rolnictwie ekologicznym jest minister właściwy do spraw rolnictwa.
System kontroli ustanowiony w danym państwie członkowskim musi być zgodny z przepisami rozporządzenia Rady (WE ) nr 834/2007 oraz spełniać warunki określone w rozporządzeniu (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym i regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Taki system kontroli daje konsumentom pewność, że produkty ekologiczne są wytwarzane zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady (WE ) nr 834/2007.
Podczas przetwórstwa obowiązują następujące zasady;

  • Radykalne ograniczenie liczby dodatków i środków pomocniczych w procesie przetwórstwa,
  • Radykalne ograniczenie liczby substancji chemicznych,
  • Zakaz stosowania genetycznie zmodyfikowanych organizmów (GMO).

    Przetwórstwo produktów rolnictwa ekologicznego ma na celu zachowanie wysokiej jakości biologicznej surowców. Podczas przetwórstwa dopuszczalne są tylko tradycyjne metody mechaniczne, fizyczne, fermentacyjne oraz ograniczona liczba sprawdzonych przez wieki substancji dodatkowych.
Produkty ekologiczne spełniające kryteria produkcyjne zanim zostaną wprowadzone do obrotu należy oznakować wspólnotowym logo a ponadto obowiązkowym elementem eko-rolniczego znakowania jest zamieszczenie numeru identyfikacyjnego C741 jednostki kontrolującej i certyfikującej produkcję ekologiczną.
Umieszczenie logo powoduje, że konsumenci mają pewność co do pochodzenia i jakości kupowanej przez siebie żywności i napojów. Obecność tego logo na dowolnym produkcie oznacza zgodność tego wyrobu z rozporządzeniem UE w sprawie rolnictwa ekologiczneg

Do góry


 

Rolnictwo ekologiczne w Polsce

   



    Wzrost świadomości ekologicznej społeczeństwa oraz rosnące zainteresowania konsumentów żywnością z gospodarstw ekologicznych przyczynia się do powstania coraz większej liczby nowych gospodarstw prowadzonych zgodnie z kryteriami rolnictwa ekologicznego. Tendencja ta zauważana jest na całym świecie, a w ostatnich latach również w Polsce.
W latach 2004 - 2008, czyli po wejściu Polski do UE, liczba gospodarstw ekologicznych zwiększyła się z 3 760 do 15 206. W ciągu ostatnich dwóch lat rolnictwo ekologiczne rozwijało się stabilnie.
W 2007 roku działalność w rolnictwie ekologicznym prowadziło w Polsce ogółem 12 121 producentów. Wśród nich są gospodarstwa ekologiczne, przetwórnie, importerzy oraz podmioty konfekcjonujące.

Najliczniejszą grupę stanowiły gospodarstwa ekologiczne - 11 870 oraz przetwórnie - 206. W 2008 roku w Polsce zarejestrowanych było 15 206 producentów ekologicznych, w tym 14 896 gospodarstw ekologicznych oraz 236 przetwórni.
    Rolnictwo ekologiczne znalazło korzystne warunki do rozwoju na Dolnym Śląsku. Na Dolnym Śląsku najwięcej gospodarstw ekologicznych skoncentrowanych jest w rejonie górskim i podgórskim, głównie na terenie powiatu kłodzkiego, jeleniogórskiego, kamiennogórskiego i wałbrzyskiego. W skali kraju, województwo dolnośląskie zajmuje 5 miejsce pod względem powierzchni upraw ekologicznych i 9 miejsce pod względem ilości gospodarstw prowadzonych zgodnie z zasadami rolnictwa ekologicznego. Analizując strukturę wielkości gospodarstw ekologicznych, najwięcej znajduje się w grupie obszarowej 20 - 50 ha i stanowi 23,3% ogólnej liczby gospodarstw ekologicznych. Gospodarstw do 5 ha jest 19,7%, natomiast dużych powyżej 100 ha jest 5,0% ogólnej ich liczby. W dolnośląskich gospodarstwach ekologicznych dominuje produkcja roślinna, z dużym udziałem trwałych użytków zielonych, natomiast produkcja zwierzęca kształtuje się na niskim poziomie.

Do góry


 

Lasy i obszary chronione

   



Karkonosze - Mały Staw

     Międzynarodowa Unia na rzecz Konserwacji Natury (IUCN) definiuje obszar chroniony jako: "Obszar ziemi i / albo morza specjalnie przeznaczony do ochrony i utrzymania biologicznej rozmaitości i zasobów naturalnych oraz związanych z nimi zasobów kulturalnych i zarządzany przez prawne albo inne efektywne środki", (IUCN, 1994).
Główny cel tworzenia obszarów chronionych to zapewnienie trwałej egzystencji flory i fauny poprzez ochronę ich zasobów genowych w biocenozach i ekosystemach, przy czym ważna jest ochrona nie tylko najcenniejszych pozostałości pierwotnej przyrody, ale i układów półnaturalnych, odgrywających współcześnie istotną rolę w zachowaniu różnorodności biologicznej, a także zachowanie form geomorfologicznych i krajobrazów, zarówno tych naturalnych, jak i kulturowych.

Zgodnie z obowiązującą w naszym kraju ustawą o ochronie przyrody, przestrzenne formy ochrony obejmują:

  • Parki narodowe
  • Parki regionalne albo krajobrazowe
  • Rezerwat przyrody
  • Obszary chronionego krajobrazu
  • Pomniki przyrody
  • Stanowiska dokumentacyjne,
  • Użytki ekologiczne,
  • Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe.

    Pierwsze cztery kategorie tworzą tzw. Krajowy System Obszarów Chronionych (KSOCh), stanowiący przestrzenny układ wzajemnie uzupełniających się form ochrony przyrody, łączonych korytarzami ekologicznymi (Ustawa o ochronie przyrody, rozdz. 13, art., 2). Obszary składające się na ten system wyznaczane są na mocy ustawy o ochronie przyrody przez właściwe organy administracji.
Parki narodowe
    Zgodnie z międzynarodowym przekonaniem, narodowe parki są dużymi, naturalnymi obszarami o narodowym znaczeniu. Ochraniają one ekosystemy, które materialnie nie zostały zmienione przez ludzką działalność. W parkach narodowych przyroda rozwija się swobodnie, bez zakłóceń ze strony ludzi. Parki te służą celom edukacyjnym i rekreacyjnym, umożliwiając turystom spotkanie z naturą, dostarczając relaksu w nienaruszonym otoczeniu. Ekonomiczna eksploatacja zasobów naturalnych jak minerały, elektrownie wodne, leśnictwo, rolnictwo i polowania są niedopuszczalne w parkach narodowych. W parkach narodowych, rośliny i zwierzęta są w stanie żyć według ich własnych praw, wolno nawet drzewom umierać naturalną śmiercią - krótko mówiąc, natura jest zostawiona sama sobie.
Parki regionalne albo krajobrazowe
    Parki regionalne albo parki krajobrazowe obejmują obszary o szczególnych wartościach przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz krajobrazowych. Służą one jako miejsca odpoczynku i są utrzymywane przez kontynuację metod uprawy tradycyjnej, o małej intensywność i małej trosce o ziemię. Dalsze cele tych parków obejmują ochronę miejsc historycznych jak również miejscowy folklor i tradycje.
Rezerwat przyrody
    Rezerwat przyrody obejmuje obszary zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym, ekosystemy, ostoje i siedliska przyrodnicze, a także siedliska roślin, siedliska zwierząt i siedliska grzybów oraz twory i składniki przyrody nieożywionej, wyróżniające się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, kulturowymi lub walorami krajobrazowymi
Obszary chronionego krajobrazu
    Obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Obszary takie zajmują różnej wielkości tereny, zwykle rozległe, obejmujące pełne jednostki środowiska naturalnego takie jak doliny rzeczne, kompleksy leśne, ciągi wzgórz, pola wydmowe, torfowiska.
Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części.



Logo Natura 2000

Obszary Natura 2000
    Wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej, oprócz krajowego systemu obszarów chronionych, istotne znaczenie w ochronie różnorodności biologicznej, spełnia ekologiczna sieć Natura 2000, którą utworzono w oparciu o dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 roku w sprawie ochrony dzikich ptaków i dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 roku w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.
    Celem utworzenia sieci Natura 2000 jest zachowanie zarówno zagrożonych wyginięciem siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt w skali Europy, ale też typowych, wciąż jeszcze powszechnie występujących siedlisk przyrodniczych, charakterystycznych dla 9 regionów biogeograficznych (tj. alpejskiego, atlantyckiego, borealnego, kontynentalnego, panońskiego, makaronezyjskiego, śródziemnomorskiego, stepowego i czarnomorskiego).

     W Polsce występują 2 regiony: kontynentalny (96 % powierzchni kraju) i alpejski (4 % powierzchni kraju). Dla każdego kraju określa się listę referencyjną siedlisk przyrodniczych i gatunków, dla których należy utworzyć obszary Natura 2000 w podziale na regiony biogeograficzne.
Sieć Natura 2000 tworzą dwa typy obszarów:

  • obszary specjalnej ochrony ptaków (OSO),
  • specjalne obszary ochrony siedlisk (SOO).

    Najważniejszą zasadą odnoszącą się do obszarów Natura 2000 jest ta, która mówi iż zabronione jest podejmowanie działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na rośliny i zwierzęta gatunków, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 (art. 33.1 ustawy o ochronie przyrody). Zasadę tą stosuje się nie tylko do już zatwierdzonych obszarów, ale również do projektowanych obszarów Natura 2000, znajdujących się zarówno na liście opracowanej przez Ministra Środowiska, jak i na innych listach oficjalnie zgłoszonych do Komisji Europejskiej (Shadow List). Zakaz odnoszący się do obszarów projektowanych obowiązuje do czasu odmowy ich zatwierdzenia albo do czasu zatwierdzenia tych obszarów przez Komisję Europejską jako obszary Natura 2000, a następnie ich wyznaczenia przez Ministra Środowiska w drodze rozporządzenia.



Mapa Natura 2000 na Dolnym Śląsku

Do góry

 

Obszary chronione w Polsce

   



Karkonosze - Śnieżne Kotły

    W Polsce utworzono dotychczas 23 parki narodowe, 1354 rezerwaty przyrody, 120 parków krajobrazowych i 288 obszarów chronionego krajobrazu, które zajmują łącznie ponad 33% powierzchni kraju. Z kolei wstępna krajowa lista obszarów Natura 2000, opracowana w marcu 2003, obejmuje w sumie 420 obszarów: 141 OSO i 279 SOO. Ich całkowita powierzchnia wynosi około 6 450 000 ha, z czego 5 493 000 ha (17,6% kraju) jest położonych na lądzie. Spośród obszarów chronionych w ramach krajowego systemu do sieci Natura 2000 zaproponowano włączenie wszystkich 23 polskich parków narodowych (niektóre w zmienionych granicach), 93 parków krajobrazowych (w części lub w całości) i 579 rezerwatów przyrody. W sieci znalazły się także 172 obszary chronionego krajobrazu (w części lub w całości).

Województwo dolnośląskie
    Obszar województwa dolnośląskiego charakteryzuje się wysokimi walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi, czego potwierdzeniem jest liczba i powierzchnia objętych ochroną prawną obszarów i obiektów, obejmujących różnorodne elementy przyrodnicze. Na obszarze województwa dolnośląskiego występują, poza stanowiskami dokumentacyjnymi, wszystkie formy ochrony przyrody. Obszary chronione na terenie województwa dolnośląskiego zajmują ponad 20% powierzchni całkowitej województwa.
    Niektóre tereny są objęte jednocześnie różnymi formami ochrony przyrody np. w granicach Parku Krajobrazowego "Dolina Baryczy" znajduje się kilka rezerwatów przyrody i dwa obszary Natura 2000. Obszar Specjalnej Ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Baryczy" w 94% pokrywa się ze Specjalnym Obszarem Ochrony siedlisk Natura 2000 "Ostoja nad Baryczą", w całości mieści się w Parku Krajobrazowym "Dolina Baryczy" i obejmuje swoim zasięgiem obszary rezerwatów przyrody: "Olszyny Niezgodzkie" oraz "Stawy Milickie".
    Na terenie województwa dolnośląskiego utworzono dwa parki narodowe, tj. Karkonoski Park Narodowy i Park Narodowy Gór Stołowych.
    W województwie dolnośląskim znajduje się 66 rezerwatów przyrody o łącznej powierzchni 10 504,3 ha, co stanowi 0,52% powierzchni województwa. Rezerwaty dolnośląskie są bardzo zróżnicowane i to zarówno pod względem wielkości (np. powierzchnia rezerwatu "Torfowisko pod Węglińcem" wynosi 1,35 ha, natomiast rezerwat ornitologiczny "Stawy Milickie" ma powierzchnię 5 324,31 ha), jak również głównego przedmiotu ochrony. Ponad połowa to rezerwaty leśne, chroniące lasy zbliżone do naturalnych, m.in. lasy bukowe, olszyny, lasy liściaste o charakterze grądu i łęgu czy lasy reglowe o charakterze puszczańskim. Ponadto liczną grupę stanowią rezerwaty florystyczne, chroniące stanowiska roślin rzadkich i chronionych, oraz rezerwaty torfowiskowe, chroniące torfowiska przejściowe i wysokie z rzadkimi roślinami torfowiskowo-bagiennymi. Swoją reprezentację mają też rezerwaty krajobrazowe, faunistyczne i przyrody nieożywionej, wśród których są obiekty szczególnie cenne z uwagi na wyjątkowe walory przyrodnicze, tj. "Jaskinia Niedźwiedzia" i "Stawy Milickie".
W pobliżu Jeleniej Góry znajdujemy;
Rezerwaty leśne;

  • "Buczyna storczykowa na Białych Skałach" (8,76 ha) - rezerwat leśno-faunistyczny położony w gminie Świerzawa,
  • "Góra Miłek" (141,39 ha) - położony w granicach administracyjnych miasta Wojcieszów,
  • "Wąwóz Siedmicki" (68 ha) - położony w gminie Paszowice. Celem ochrony jest zachowanie zbiorowisk roślinnych, takich jak lasy dębowe, olszyny, łąki trzęślicowe, fragmenty ziołorośli i turzycowisk oraz fitocenozy naskalne, szczelinowe i suchych zboczy,
  • "Ostrzyca Proboszczowicka" (3,81 ha) - płożony w gminie Pielgrzymka. Ochroną objęty jest fragment stożka wulkanicznego

Parki krajobrazowe



Most kolejowy nad rzeką Bóbr

    Park Krajobrazowy Doliny Bobru (10 943,0 ha) - utworzony w 1989 r. na terenie Pogórza Izerskiego, Pogórza Kaczawskiego i Kotliny Jeleniogórskiej, w gminach Jelenia Góra, Jeżów Sudecki i Stara Kamienica. Celem ochrony jest zachowanie szczególnych wartości przyrodniczych i kulturowych fragmentu doliny rz. Bóbr, w tym urozmaiconego przebiegu Doliny Bobru z największym na Dolnym Śląsku Zbiornikiem - jeziorem Pilchowickim, a także ekosystemów leśnych z silnie zróżnicowanymi i przenikającymi się siedliskami leśnymi, nizinnymi, wyżynnymi i górskim.
    Ochroną objęte są przełomowe odcinki rzeki, ekosystemy leśne, łąkowe i wodne, na których występują podlegające ochronie gatunki flory. Obecnie na terenie parku jest jeden rezerwat przyrody "Góra Zamkowa" koło Wlenia. Na uwagę zasługują licznie występujące zabytki architektury z wieloma pałacykami i unikalną w skali krajowej wieżą rycerską w Siedlęcinie.

Do góry

Literatura
1. Rolnictwo ekologiczne na Dolnym Śląsku - materiały (pomoc Techniczna Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 r.)
2. Raporty Wojewódzkiej Inspekcji ds. Ochrony Środowiska (2008, 2007)
3. Strona Ministerstwa Ochrony Środowiska - http://www.mos.gov.pl/

   

 

 (C) 2018 Wydział Przyrodniczo-Techniczny KPSW. All Rights Reserved